(پیش خوانش: لطفا" صفحه را نبندید! تمامی نوشته های احتمالی تازه، در ادامه ی همین پست خواهند آمد. آخر همین پست را هم ببینید.)

الف : عرق ریزان تراش اراده ی ناب

                            معجزه كن معجزه كن / كه معجزه / تنها / دستكار توست / اگر دادگر باشي ...
                                                                             شاملوي بزرگ – ترانه هاي كوچك غربت

                 طنین صدای تو چیز کمی نیست ، خاصه آن که با صدای دریا یکی شده باشد : 
                                                                                          " برای خاطر خود گندم "

۱

خطي بر كاغذي " مچاله مچوله "
پسندیدی
هنوز
نشان هایی از زیبایی
پابرجا بود
حالا
خاکستری بر موج دریا
هنوز ...

۲

حضورش
هدیه ی پیشاپیشی بود از الهه ی شرافت
برای قطع راهی که پاهایت می رفت
-
:
"شفق قطبی* "
- 

ورنه تو
کی در کنارش بودی ؟

۳

دير فهميدم
ظلمي كه بر غزل صفر
- يا به روايت درست ، يك ! -
رفته است
كه در آن
زير نگاه تو
آفريده مي شدم
بي آن كه بدانم

دير اما سرانجام
چشماني بازتر
تا رويشي ديگر ...

۴

در لحظه لحظه ي اين سيگارها
صدای ات را
- گويي كه براي بار اول -
مزمزه خواهم كرد و
خواهم نوشيد

همين كه برخيزم
و نامت را غرق " دوستت دارم " كنم
بر مي گردم به جرعه ي اول و
تشنگي ابدي
به آن جمعه ي آخر آبان

۵

سر بر حضور ناياب تو گريستن
و امر از چشمه ي مهر صداي تو بردن
در زدودن اشك
وقتي كه با طنين نام من مي جوشد

- همه ي اينها بس است
تا شكوه سعادتي يكتا را
در شوره زار ميان شروع و پايان
جاري كند -

براي امشب ولي
بگذار ادامه اش دهم
تا دريا
كه بيش از گامي فاصله ام نيست
همان گونه كه تو حرفي

سر بر حضور ناب تو گريستن را
بگذار امشب ادامه دهم ...

۶

و نيز اعدادي را
تقديس كرده اي
با دستي كه بر سرشان كشيده اي

- مثلا" همين ۲۹ يا ۳ ، ۷ ، ۱۲ ، ...
كه هريك بستر جوشش صدا
يا طلوع غزلي
از بي نهايت زيبايي تو بوده اند -

و حالا با مزمزه ي خاطره ي توست
كه چشم مي بندند
و غيبت ناگزير نوبت شان را
تاب مي آورند

اعدادي كه تو
تقديس شان كرده اي ...

۷ 

صبح خیلی زود بیدارم می کنی
با عهدی بر دوش
از برابر آینه ات می گذرم
و از درگاه دفترهای شعر
عبورم می دهی

دستم از گرمای دستت گرم
در کنارم راه می آیی
تا از کمرکش کوهی بالا بروم
که گام و خیال "پدربزرگ" ها را
به آن راه نیست
که راه
"کج راه" نیست

مثل مادری مراقب
که کودکش را مجهز و آماده
به صحرا می فرستد
هیچ نمانده
که نبخشیده باشی

جا پایم را
بر صخره های سپری شده
نشان می دهی
پیش تر می روم
و ذهنم پرواز می کند
به آن جا که تو با لبخند
از روبرویم طلوع کردی ...

* توضیحاتی چند در مورد شفق قطبی را می توانید در اینجا بخوانید .

پ.ن : شعرهاي بالا را در دو فايل صوتي جداگانه – با موسيقي پس زمينه ي " آرامتر از دريا "ي مجيد انتظامي که محتملا" باعث خواهد شد تا دانلودتان تماما" بی ثمر نباشد ! – مي توانيد از اينجا (فايل شماره 1 ) و از اينجا (فايل شماره 2 ) بشنويد . اين بدآموزي هم ، از سهيل فرا گرفته شد كه حتما" پروردگار بابت آن عذابي اليم اعمال خواهد كرد !

ما بعد التحریر ! - پیش خوانش ! : جماعت می روند ساعت ها کنار دریا می نشینند ، به دریا زل می زنند و بعد ، "دریائی" می نویسند . ما هم از اینجا خیالات فرمودیم ! حاصل را هم ، می توانید از اینجا دانلود کنید و بشنوید .

                                                        شکوه و شرافت سرشار این یک شب هم ، پیشکش ِ چراغ اشک ها و چشم هات

۱

از پدرم کویر
با دعوا و مرافعه قهر کردم
می گفت :
هیچ راهی نیست
آنها و ما مثل آب و آتش ایم !

از دختر دریا که دل ببرم
- اگر چه سببی -
خویشاوند دریا خواهم شد !

۲

نامت را
- میلاد مهر
در اولین شب زمستان -
سپردم به دریا
آن نام در باد شعله ورت را
یادت هست ؟

سمفونی باد بیقرار و
موج بر افروخته
در خواندن ات
حالا شنیدن دارد !

۳

و باز به هزارتوی اعداد می لغزم
و گیر " ۱۲ " می افتم
و آن " ۱۲ تائی " که ...

دام چشمم را که رد می کنم
و از "ماههای سال" که باز می گذرم
در ماهگرد عشق اول / غزل یک می ایستم
همین نبود ؟!

مثل حکایت زندانی و روزهای ملاقات
دست و پاگیر شده اند این اعداد
باید همه شان را به دریا بریزم !
و با جانی لبالب از حضور هر لحظه ی تو
پا بر لب و
لب بر دل دریا بگذارم

...........................................................................................................................................

پ.ن : ( جانم سرشار از توست / و هر ذره ي بيقرار چشمانم ، لبريز بي توئي / تا از ميله هاي اعداد پیشین بگذريم  / براي خلق شاهكاري و شبي /  و بدين گونه است كه اعداد / جان مي يابند و تقديس مي شوند . ) و این آهنگ ها و ترانه ها هم بخشی از شنیدنی های این روزهای من اند . برای دانلود هر ترانه روی آن کلیک کنید .

۰ . از موج تا موج ( بی کلام ) - مجید انتظامی
۱ . خواب در بیداری - فرهاد
۲ . gipsy kings - (amor mio) ritmo de le noche
۳ . خاكستري - ابي
۴ . سرگشته ( تو اي پري كجايي ) - قوامي
۵ . عطر تو - ابي
۶ . غوغاي ستارگان - شكيلا
۷ . زنجيري - فرهاد 

...........................................................................................................................................

سفر مرگ مترجم (شعری از سارا تیسدیل) - عباس معروفی
نقشی از صراحت پرجرات بود - ابراهیم گلستان

مردی که محکوم به شکست بود - داریوش آشوری
 روز آخر به روایت بهرام بیضایی (30 فروردین و 58 امین سالروز خاموشی هدایت)

یادگاری : سیزده - احمدرضا احمدی
ساعدی به پاریس رفت که بمیرد - ایرج ادیب زاده

یادگاری : هشت - احمدرضا احمدی
غلامحسین ساعدی ، آخرین روزها در پاریس - مهستی شاهرخی

زندگی و آثار والتر بنیامین
و او که حق اش نبود - میثم یوسفی

آخرین اتوبوس شب - حسین محمدی
دهم ارديبهشت روز پرستار گرامي باد - حامد مقبلي

زرد و قرمز ( بيرحمي زمان ) - شاهكاري از مانا نيستاني
يك مايه در دو مقام ( دلم كپك زده آه ...) - احمد شاملو

ب : از پی صدای ات ... در ستایش "زندگی"  

۱                                                                    

از رقص ناتمام موها بر آب
با جامه هایی خیس
از آغوش دریا می آیم
با خاطره ی سه بوسه ی سوزان بر دل اش
و دستی خالی از شاه ماهی در لحظه ی آخر ؛
حیرتی تازه از خیرگی در شکوه چشم انداز تو
- با چشم هایی که تو آفریده ای -
با یقینی عظیم تر به اعجاز نام تو می آیم

دریا واره ام
با موج های سهمگین حضور و غیاب ات ؛  
و در پی صید شاه ماهی لغزان
- به سلامتی ات ! -
صحرا
بدل به دریا خواهد شد

                                                                             ۸۸.۲.۱۵

 ۲

وقتی که بیداری ام
اینگونه در مشت های توست 
باور نمی کنم که در خواب های ام نباشی گل من !
بیدار که می شوم
چیزی یادم نیست
ولی عطر حضورت را حس می کنم
که به سرعت پراکنده می شود

بی خبر می آیی و می روی ؟!

۳

و حالا سلام جان می دهد
تا همراه "نام دیگر"ت به زبان آید 
در اول و آخر شنیدن و دیدن
اصلا" سلام طلا می شود
وقتی که در کنار کیمیای نام تو باشد

و چه طعمی
چه طعمی دارد این "نام / سلام" پایانی !

۴

در به در دنبال نام درخورت بودم
و عاقبت پیدای اش کردم

"دو"باره بیا
تا شاعر تو
"دو"باره درخور عشق تو - آن هم عشق اول تو - شود
- دوباره می نویسم ای جان ات عطوفت بی دریغ ! -
"دو"باره بیا
تا "دو"باره خورشید حقیقت
از دل شب زاده شود 
و این بار بی غروب بماند :

شایسته ی عاشقی کشیدن های تو بوده ام
شیر دختر بختیاری !

۵

                                                                                                            باشی یا نباشی اهواز بوی تو را دارد ، جان من نیز: 
                                                                                                                                   به احترام گریه های تو و من 

با سینه ای پر از عطر تو
بر نیمکت " ریور ساید "
سر بر زانوی تو
با چشمانی بی قرار و سرخ
- و ماه اگر باشد
از این همه زیبایی
دوباره چشم اش گرد خواهد شد ! - 

آهنگ خاص دلگرفتگی های تو را
سوت می زنم
و جام ام را
به سلامتی تو می نوشم
که آنگونه عاشق من بودی

                                                                              ۸۸.۳.۱۵ 

۶

مسافرانی که از شمال آمده اند
خبر از بیدارخوابی ممتد دریا می دهند

تقصیر از من نیست :
رنگین کمان خنده های تو را
و شور گفتگوهامان را
به امانت سپردم به امواج و
پس ام ندادند

۷

حروف خوشبخت نام من
با دستخط تو

- ببخشید آقا !
سفارش سنگ مزار
کجا زودتر آماده می شود ؟!

۸

سیاهی چشم تو را دیدند و
سرمه را آفریدند

با چشم های سرمه ایت
چه خواهند کرد ؟!

۹

ثبت تصویر درشت چشمان اش
بر پرده ی ذهن
مغلوب وسوسه شدی
خیره ماندی
و چشم و ذهن ات
هر دو سوختند 

خوش اقبالي و استثنا نمی شناسد
سوزان ترين خورشید جنوب است و
با عکس شدن بیگانه ...
نگفته بودم ؟!

                                                                             ۸۸.۵.۱۵

۱۰

سر بر حضور عزیز صدای ات
بی صدا
آنقدر گریه کردم
که امواج رادیویی هم
خیس اشک شدند ! 

مست شادی ام شادی ! :
چشم ام گریه می کند
بی آن که واژه های ام تر شوند و
تو بفهمی !

۱۱

و آن اکالیپتوس "سرشکسته"ی پیش روی "رشد"
- یا "سربریده" بود نمی دانم -
آنقدر به بالای بلند تو نگاه کرد
که از تنه اش جوانه ای
به سمت حضور بلندت رویید
و نه خشک و درخور اره
که درخور کنار تو بودن شد 

رو به قبله ی زیتون
باری دیگر 
کنار تو ماندن را ابدی می کنم
هر از گاهی
نگاهکی که به پایین بیندازی
ابدیت مطلق خواهد شد

                                                                            ۸۸.۶.۱۵

۱۲

چه تصادف غریبی! رسیدن به قطعه ی ۱۲ و" آن ۱۲ تایی که ..."و آن هم اکنون : در آغاز غزل ها و به جبران از یاد رفتن ناخواسته ی زیبایی پنهان غزل ۱ و نیز بازآفرینی من بی آنکه ببینمت! چه تصادف الهام بخش و زیبایی!

                                                                           ۸۸.۷.۱۲

..........................................................................................................................................

پ.ن۱ :( نوشته های بالا را می توانید از اینجا (قسمت اول) و از اینجا (قسمت دوم) بشنوید ) 

آفتاب دیگری بی تو طلوع کرده است ؛ بی " گام در گام تو در راه فتح قله "ای چگونه شب اش کنم ؟ تاریکی و شب دیگری بی تو بر سرم آوار شده است ؛ بی " دست در دست تو در ساحل دریا قدم زدن " چگونه به صبح اش برسانم ؟ 
پهنای صورتی خیس از اشک ، چشمانی سرخ از گریه ، جانی شیارخورده و له و لورده ، سرگشته در عرصات هولناک بی" [...] "ئی ، هر لحظه و هر چیزی فریاد فقدان حضور توست ؛ نه ! می و افیون هیچ است و زمان نمی گذرد . می دانی ؟ هر چیزی هر چقدر هم سخت ، از بی توئی سخت تر نیست .  
در دلتنگی گریه هایم آرام می شدم ، وقتی که رنگین کمان خنده هایت را می شنیدم و می نوشیدم . حالا هر زمان که خنده هایت را می شنوم گریه امانم نمی دهد .
چه حضور عظیم و خارق العاده و ناخودآگاه ای ! - هرگز تلاش نکرده ام تو را به این روزها بکشانم تا همه چیز را به نام تو تمام کنم ، هرگز ! - و چه سهمی در خلق شاهکار دوگانه داری ! : خوبی و عشق و شرف ، همه یکسر در تو حل شده اند ؛ همه یکسر " تو " شده اند . حالا تو نماد همه شان هستی . سپاس چشمان ات را و صدای ات را - که معجزه وار تنهایم نگذاشت - ، با غرور و فخر دوباره برایت می نویسم تا دوباره بدانم که : به دیدن و شنیدن و سرودن و پرستیدن ات می ارزید . 
هر روز شعری می نویسم ؛ نیستی تا کاغذ را بگیری و بلند بخوانی اش ؛ جز در سکوت چگونه می شود شعر " دوست داشتن "ات را سرود ؟

( و یادداشت ام را بر شعر آخرین اتوبوس شب ، می توانید از اینجا بخوانید . )

پ.ن ۲ : خسته ام و دلزده . شاید اگر الان در مملکت دیگری - مثلا" مملکت همینگوی - بودم وضع جور دیگری بود . ولی ظاهرا" چاره ای نیست ! باید با امکانات همین جا ساخت . و خسته ام از این همه نوشتن . خسته . کمی باید سکوت کرد . کمی باید خواند . آن هم در حد این شعر /شاهکار بهرامیان - که " سارا شعر "ش را تعطیل کرده است . روزگار غریب ! - بعد باید فکر کرد به آن همه پرده و این پرده ی نهایی و بعد باید سکوت کرد سکوت ! :

قبله کمی متمايل به آن طرف
پیشنماز

آمد درست زير شبستان گل نشست
دربين آن جماعت مغرور شب پرست

يک تکه آفتاب نه يک تکه از بهشت...
حالا درست پشت سر من نشسته است

اين بيت مطلع غزلی عاشقانه نیست
اين چندمین رديف نمازی خيالی است

گلدسته اذان و من و های های های
الله اکبر و انا فی کل واد ... مست

سبحان من يميت و يحيی و لا اله
الا هو الذی اخذ العهد فی الست

(يک پرده باز پشت همين بيت مي کشيم
او فکر می کنيم در اين پرده مانده است)

..................................................

سارا سلام...اشهد ان لا اله... تو
با چشمهای سرمه ای...ان لا اله ...مست

دل می بری که...حی علی ...های های های
هر جا که هست پرتو روی حبيب هست

بالا بلند!عقد تو را با لبان من
آن شب مگر فرشته ای از آسمان نبست

باران جل جل شب خرداد توی پارک
مهرت همان شب..اشهدان..دردلم نشست

آن شب کبو .. (کبو).. کبوتری از بامتان پريد
نم نم نما (نما) نماز تو در بغض من شکست

سبحان من يميت و يحيـــــــــــــی و لا اله
الا هو الـــــــــــــذی اخذ العهــــد فی الست

سبحان رب هر چه دلم را ز من بريد
سبحان رب هر چه دلم را ز من گســــست

سبحان ربی الــ... من و سارا .. بحمده
سبحان ربی الــ ... من و سارا دلش شکست

سبحان ربی الــ... من و سارا به هم رسیــ...
سبحان تا به کی من و او دست روی دست؟

زخمم دوباره وا شد و اياک نستعين
تا اهدنا الــ ... سرای تو راهی نمانده است

مغضوب اين جماعت پر های و هو شدم
افتادم از بهشــــــــــــت بر اين ارتفاع پست

..................................................

(يک پرده باز بين من و او کشيده اند
سارا گمانم آن طرف پرده مانده است)

 پ.ن ۳: (سیاهی چشم تو را دیدند و / سرمه را آفريدند / ... / با چشم های سرمه ایت / چه خواهند کرد ؟!) : خوشحالم خوشحالم خوشحال . دوست دارم همین طور این کلمه را ادامه بدهم : خوشحال . خوشحالم خوشحالم خوشحال . ابتدا خبر سلامتی ات  بعد چشمه صدای ات برای من تشنه و حالا پناه آفتاب جنوب سوزان چشمان ات وقتی که با جانی سرشار از عطوفت بی دریغ به دیدارم می آیی و می آیم . به دیدار من خسته . حالا درست به اوج ام کشانده ای . حالا درست در اوج قله ها هستم . سعی می کنم همه ی این لحظه ها را نگهداری کنم پاسشان بدارم . اصلا " خوب است که دیگر نیمکت ریورسایدی درکار نیست چرا که ذره ذره ی جانم جایگاه حضور توست یادگار داغ چشمان تو را بر خود دارد . تنها افسوس ام از این است که جز رنج برایت شاید چیزی نداشته ام . ولی کاش شکوه لحظه ای لحظاتی را بدانی که در آن عشق مرگ را در هم می شکند و زندگی واقعی آغاز می شود . شکوه شاهکار را وقتی که خوبی بر بام می نشیند . حتما" می دانی . می دانم که پیشاپیش مرا بخشیده ای چرا که می دانستم و می دانم که ذات خوبی هرگز نمی تواند بد باشد . روح زلال آب هرگز نمی تواند برخلاف سرشت اش رفتار کند . این گل و لای را که هم ذهنم مخلوط می کرد به کناری می زنم . می دانم آخر از کجا آب می خورد . خوشحالم با این هدیه ی ابدی و ازلی که به من بخشیدی . یعنی سپاس ات می گویم . حالا همه چیز طعم عسل دارد . حالا چشمانم همیشه در خاطره ی چشمان عزیز تو بسته خواهد شد  همیشه همیشه همیشه .ممنونم ای روح زلال آب ! ممنونم !

 پ.ن ۴:  اهواز - ۱۵ دی ماه ۸۳ - کارون در غروب و دقایقی مانده به ساعت ۵ عصر با دوست و برادرم هادی :

ج : تا حتی به بار هزار ...

 ۱

از سجده ی دوم چشم های تو می آیم
- (و راه که می روم
سرم به سقف کوتاه آسمان می خورد !) -
بهتر بگویم :
از سجده ی دوم چشم های تو
ناخواسته برخاسته ام
ولی عطوفت ات چنان بی دریغ
آغشته ی دل و جان شده 
که حتی به بار هزار
به سلامت
سلامت خواهم داد
 

چه رویایی !
سلام پایانی 
آن هم در آغوش اولین مطلع تو
یا جایی هر چه نزدیک تر
به صدای نفس های ات

ترک دوباره ی تو ؟!
به رفتن ام نگاه کن : 
اصلا" دارم بر می گردم ! 

۲

                                                                   این همه کلمه را باید نگاهت کنم
                                                                                                                                   امیر ناصری

آن همه نگاه سوخته را
چگونه می توانم
چگونه می شود به کلمه درآورد؟

                                                                         جمعه - ۸۸.۸.۲۹

 ..........................................................................................................................................

 پ.ن ۱ :حالا که بخش سوم این پست به هر حال کلید خورده است ، باید یاد کنم از شعر بی نظیری (مرداد / ماه دم کشیدن بوسه ی توست / ... ) که درست به وقت اش دستم رسید و از آن کارهای الهم بخشی بود که تا روزها و حتی ها ماه ها با آدمی زندگی می کند . چه خوب که این کار را سهیل عزیز نوشته است ! حرف از الهام و نوشته های الهام بخش شد ؛ بد نیست که آدم از هر کسی - حتی دشمن اشن (حکایت تختی را شنیده اید ؟!) - چیز یاد بگیرد  ؛ حالا طرف متوهم هر چیزی می شود یا نه مهم نیست . اینجا را هم بخوانید و لذت ببرید . 

پ.ن ۲ :و خواب هایم دوباره دارد پر از جستجوی تو می شود پر از گمشدن های ات پر از سوال هایت - که بی جواب  است و لابد بعد مجبور می شوی دست به دامن تقدیر بشوی - .  این بار را چه کنم؟ بی جواب و با دستان خالی جستجو کردن ...؟ پاییز است و باد و باران های بی پناهی . بدون پناه حتی چشمانی که دورادور مرا ورق بزند و بخواندم. چه کنم؟دوباره دست به دامن توجیه " آدم بیش از یکبار که به دنیا نمی آید" بشوم؟! آن هم وقتی که یک بار با آن مقاومت ذهنم را در هم شکسته ام؟ نمی دانی بیش از یک بار به دنیا آمدن چقدر بد است چقدر ! ولی شعور و شکوه و شرف حتی بعد از پایان هم پایانی نمی شناسد. منتظرم باش. من می آیم. حتی اگر در دریغ این سعادت غمناک و باشکوه (ولی فریبا و کم و کوچک) بمانم... در دریغ این بوسه ی عزیز اما ناچیز ... . من می آیم . تا "۱۲" چقدر راه است؟! در فاصله ی همین "۲۴" چقدر دور می نماید ! چقدر راه است؟!

..........................................................................................................................................................................................

رفتیم و ... - اسلام کاظمیه
یک عاشقانه ی آشنا - آرش رضایی