پیش خوانش :

ترانه – شعر " وقتی که نیستی ... " را  بخوانید و بشنوید از مجتبا آزاد با موسیقی و صدای خودش . آهنگ را با حجم 1.41 MB  می توانید از اینجا دانلود کنید ؛ این هم متن ترانه :

وقتی که نیستی

شمع ِ شکسته

                متن ِ شیشه ای ِ شب ُ می لرزونه

تابوت ِ خورشید

رو دوش ِ ابرا

               زمینه ی سربی ِ آسمون ُ می ترسونه

*   *    *

تو دوری ، دوری ...

مث ِ آهنگای ِ قدیمی

دورتر از خط ِ مبهم ِ افق

رو کاغذ ِ سفیدی که

واسه ترانه های  تلخ ِ " بی در کجایی  "

دس تکون می ده

خاموش ِ خاموش ...

مث ِ  دو تا صندلی

                رو به همدیگه

که زل می زنن به خیال ِ هم

تو خلوت و خستگی ِ تلخ ِ ساعتی که

تو رو نشون می ده

*   *    *

وقتی که نیستی

ثانیه ها تو بُهت ِ نبودنت

- گیج و ویج

پریشونی ِ اتاقُ تکرار می کنن

همه ی پنجره ها رو ، دیوار می کنن ...

پ . ن 1 :

تاریخ ما حقارت بود / نه شرافتی / نه شهامتی .

پ. ن 2 :

ماه می گذرد / در انتهای مدار سردش / ما مانده ایم و / روز / نمی آید.

پیش خوانش :

متن ِ – حیفم می آید که نگویم - باشکوه ِ زیر بخشی است از داستان مدّ و مه در مجموعه ای به همین نام . این داستان بر خلاف داستان دیگر مجموعه ، از روزگار رفته حکایت ، مجوز چاپ از متصدی صدور جواز نگرفت و در محاق ماند . به باور بسیاری که تمام داستان های گلستان بزرگ را خوانده اند ؛ یکی از بهترین ها ست . صفحه ای از این داستان را بخوانید :

من ممنون شانم . من ممنون هر کسم که نگذارد عمرم در خواب بگذرد – حتی اگر به ضرب بدمستی ، حتی اگر به ضرب بدحرفی .

تو بیداری از فحش را ترجیح می دهی به خواب آسوده ؟

من بیداری را ترجیح می دهم . من فحش را می بخشم زیرا طبیعی است که از عجز می آید . در افتادن با عجوزه ها و عاجزها جالب نیست . کیف ندارد.

بسیار خوب ، ممنون باش . فرض کن که بیداری . تا صبح هیچ کاری نیست . با این بیداری در شب چه خواهی کرد ؟

شب ؟ شب یعنی چه ؟ شب یک حالت از وقت است . من غرق در وقتم . شب منطقی است که شب باشد .  شب هست . اشکال در شب نیست . اشکال در نبودن روز است ، و در نشستن و گفتن که صبر باید کرد ، و انتظار صبح باید داشت . وقتی که در شب قطبی نشسته ام شش ماه انتظار یک عمر است . شمع را روشن کردن کاری ست و آفتاب زدن اتفاق نجومی . شمع روشن کن ، و باز شمع روشن کن ؛ و قانع نشو به نور حقیر حباب . بس کن از این نشستن و گفتن که صبح می آید . آه ، اینها کلیشه است ، مانند مهر لاستیکی ست ، تکراری ست ، فرسوده ست . اینها به درد شعر شاعران خانه فرهنگ می خورد . مانند اینکه آفتاب در خواهد آمد . ما در کتاب اول خوانده ایم ماه سی روز است ، یعنی سی بار صبح در هر ماه ، سی بار آفتاب زدن . بس نیست ؟ این دیگر وعده نمی خواهد . این دیگر انتظار ندارد .

اصلا " انتظار یعنی چه ؟  انتظار افیون است . هر لحظه انتظار ، در حداکثر ، مانند مستی خوش آغاز باده پیمایی ست . بعد بالا می آوری . در انتظار بودن یعنی نبودن در وقت . وقتی که مردم کاشان هر روز اسب به بیرون شهر می بردند – یادت به میرخواند می آید ؟ سبزواری ها هم . هر روز صبح و عصر یک اسب ، زین کرده ، به بیرون شهر می بردند تا در صورت ظهور ، حضرت معطل مرکوب راهوار نماند .

این هفت قرن پیش بود . من طاقتم تمام شده ست . وقتی نجات دهنده یادش برود سواره بیاید من حق دارم در قدرت نجات بخشی او شک کنم . او آن قدر معطل کرد که اسب دیگر وسیله نقلیه نیست . اجداد من به قدر کافی اسب برده اند به بیرون دروازه . این روزها هم اسب تنها برای تفریح است . و من طاقتم تمام شده ست . من حس می کنم که وقت ندارم . من با رسوب کند حوادث قانع نمی توانم شد . من قانع نمی توانم شد . من رشوه ای نخواهم داد. من تقلید در نخواهم آورد . من فکرم را فدای سلام و علیک و لق لق و و آداب معاشرت نخواهم کرد . من خود را نگاه خواهم داشت بگذار هر که می خواهد هر جور می خواهد خود را بیندازد در قعر این عفونت متنوع . من از بس که روی لجنزار دیدم حباب بخار عفن ترکید دارم دیوانه می شوم . من باید عقلم را نگه دارم ، عقلم را که از تن و شرف و عشق من مجزا نیست .

پ.ن : برای دانلود مد ّ و مه به این صفحه بروید .

بر روی شیشه ها

برف و شب.

ریل های درخشان  در شب سفید

ناکامی وصل را

به خاطر می آورد

در سومین سالن انتظار ایستگاه

کودکی با پای برهنه

و روسری سیاه

می خوابد.

من پرسه می زنم ...

برف و شب بر پنجره ها.

ترانه ای را در جانم می خوانند

این

محبوبترین آهنگ دوست رفته ی من بود

محبوبترین آهنگ ...

محبوب ترین ...

مح...

دوستان !

به چشمانم نگاه نکنید

گریه از درونم می جوشد.

ریل های درخشان در شب سفید

ناکامی وصل را

به خاطر می اورد

در سومین سالن انتظار ایستگاه

کودکی با پای برهنه

و روسری سیاه

می خوابد.

برف وشب بر پنجره ها.

ترانه ای را

در جانم می خوانند.

                                                                                         شاملوی بزرگ – شکفتن در مه                          

دوازده

صدای گام تو را

به رگ و مویرگ می برد

نفس ام دارد می گیرد

ساعتی مانده به دیدارت

با قامتی خندان می آیی

زمان

بغض ات را می شکند

و من لب می گزم

در این دوازده های روز و شب مرگی

ماه مرگی

(- بله عابر محترم !

چشم ام به سرما حساس است !

می بینی که دی ماه است

و گلبرف ها

روی هرچیزی شکوفه کرده اند )

با قامتی شریف می آید / خواهی آمد

می خواهم برای یک مرتبه / دوازده بار

تنگ به آغوش بکشم

بال ها ...

(- یا اگر دوست داری -  :

 دست ها ) ی ام را

باز کن

زبان پدری مادرمرده‌ی من ـ شيوا فرهمند راد

بخشی از فیلم " شاملو : شاعر آزادی "( آیدا و شاملو )

تو چرا عباس هستی ؟ و حکایتی دیگر از شاملو ! - یدالله رویایی

از عشق و دلدادگی - لوئیس بونوئل

ها کردن - پیمان هوشمندزاده

ببرسواری و خبرهای بد برای دموکراسی- محمد قائد ( قسمت اول - قسمت دوم )

باید با ساز مهربان بود ( مطلبی در جاودانگی حاج قربان سلیمانی)